Bij het nazoeken in onze medische boeken neemt onze onrust en angst alleen maar toe.

We proberen elkaar gerust te stellen, maar allebei herkennen we de symptomen die bij xe9xe9n van de grootste aangeboren hartafwijkingen horen. Daphne heeft nog steeds ‘dikke’ oogjes, van de snelle bevalling wordt gezegd. Nu zien we beiden dat dat wel eens vocht zou kunnen zijn van een hartafwijking. Ook het nauwelijks huilen, het vele slapen, het slechte drinken… alles past in het rijtje thuis. Ze groeit zo goed, maar dat zou ook wel vocht kunnen zijn, wat haar hartje niet goed rond kan pompen.

We gaan met een onbestemd gevoel de nacht in, zijn vreselijk bang. Daphne ligt het eerste deel van de nacht bij ons in bed. Ze is erg huilerig en onrustig. Ze wil voortdurend aan de borst; zuigen lukt haar niet, ze bijt alleen heel boos in de tepel. Overal waar ze op ons lichaam ligt, met haar hoofdje of lijfje, is het nat van haar transpiratie. Daphne is heel erg klam. Ook heeft ze de hele nacht poepluiertjes; plassen doet ze helemaal niet. Uiteindelijk valt ze op haar papa’s blote buik in slaap. Waarom bellen we de huisarts niet? Alsof we intuxeftief weten dat dit onze laatste nacht samen is?