x91s Ochtends, als de huisartsenpraktijk open is, bellen we pas. De assistent overlegt met de huisarts, en adviseert ons om langs te komen en gelijk spulletjes voor het ziekenhuis mee te nemen. We tillen Daphne op: ze is helemaal slap!!! Haar mama schudt haar flink heen en weer en daarvan x91schriktx92 ze als het ware weer wakker. Wij overstuur en bellen direct weer de huisarts, die nu direct naar ons toekomt.
Terwijl de xe9xe9n Jeroen aankleedt, gaat de ander Daphne verschonen en aankleden. Tegelijk nog even temperaturen: 35,1!! Grote schrik, dit is echt vxe9xe9l te laag, dat kan nooit goed zijn.
Ondertussen is de huisarts gekomen. Hij luistert naar Daphnex92s hartje en belt het ziekenhuis dat we er aankomen met een gedecompenseerde baby. Daar schrikken we erg van, dat betekend dat haar hartje het aan het opgeven is. We gaan met zx92n vieren met de huisarts mee in zx92n auto. Daphne is haar reiswieg, bij haar papa op schoot. Ze kijkt helder in het rond.
In het ziekenhuis worden we gelijk doorgeloodst naar de kinderafdeling, waar Daphne uit onze handen gegrist wordt. Wij worden in een dagverblijf neergezet, waar het wachten begint.
Wachten
Na xe9xe9n uur totaal machteloos te hebben moeten wachten, verschijnen er weer verpleegkundigen op de gang. Zou ze het toch redden? Ze kunnen zoveel, dus Daphne zullen ze vast wel kunnen helpen. Waarschijnlijk wel met veel operaties, misschien blijft ze wel gehandicapt, als ze maar bij ons mag blijven!
Opeens wordt er weer geroepen op de gang, en iedereen begint weer te rennen. Apparatuur x91vliegtx92 voorbij en iedereen stormt weer het kamertje waar Daphne is, binnen.
Na weer een half uur wachten, de langste uit ons leven, komen de hoofdverpleegkundige en de kinderarts bij ons binnen. Hun gezichten spreken boekdelen. Ze hoeven niets meer te zeggen.
Ons dappere meisje mag niet bij ons blijven, kan niet bij ons blijven. Daphne heeft zeer waarschijnlijk een hele grote hartafwijking. We mogen eindelijk naar ons meisje toe. Hoe zullen we haar aantreffen, wat hebben ze allemaal met haar gedaan? Herkennen we haar wel? We komen de couveusekamer binnen. Op een speciale tafel ligt Daphne, heel rustig, met alleen een morfine-infuusje tegen de benauwdheid. We krijgen onze Daphne op schoot, heel dicht tegen onze blote buik aan. Na een kwartier haalt ze voor de laatste keer adem en stopt haar hartje ermee. Onze Daphne is er niet meer.
Op de couveuse kamer
We worden met z’n driexebn naar een apart kamertje gebracht, waar opa, oma en Jeroen zitten te wachten. We lopen met Daphne in onze armen door een eindeloos lijkende lange gang.
Daar aangekomen houden we Daphne heel lang vast, zolang dat alle warmte uit haar prachtige lijfje is verdwenen. De medisch fotograaf komt en maakt een hele mooie foto-reportage van ons vieren. Samen met de kinderarts besluiten we obductie te langen doen bij Daphne. We willen weten waarom ons meisje is overleden. We kleden Daphne aan en moeten haar in het ziekenhuis achter laten. Als in een nachtmerrie en heel onwezenlijk gaan we naar huis, met een leeg reiswiegje.
Daphne overleden
Daphne is net geboren.
